Eén pot nat? Moslimscholen en Moslimexecutieve doorgelicht

Er was weer eens een grote ruzie met de moslimgemeenschap. Niet omdat ‘jongeren’ in Anderlecht de politie stenigden en de facto de controle over de buurt hadden overgenomen, maar wel omdat stoute autochtonen durfden om het dragen van een hoofddoek te bekritiseren tot zelfs te verbieden.

Maar daar willen wij het niet over hebben. We hebben geen zin in een zoveelste standpunt over het algemeen verbod, over de protesten hierop die zelfs hebben geleid tot inbraak en vandalisme, zelfs niet over de (doods)bedreigingen aan het adres van voorstanders van een verbod, laat staan over de soms arrogante houding van de protesteerders die hún religieuze symbolen belangrijker vinden dan andermans religieuze symbolen.¹

In plaats van de symptomen aan te vallen willen we kijken in welke mate deze hetze werd opgevangen door de algemene doctrine van ‘één pot nat’ die de multiculturele samenleving nastreeft. Tevens willen we het ook hebben over de positie van imam Taouil zelf, die nu als martelaar wordt afgebeeld door links en als extremist door rechts. Het is van belang dat er eens objectief wordt bekeken in welke mate hij werkelijk de ‘vertegenwoordiger van de moslimgemeenschap’ is (zoals hij zelf meermaals heeft beweerd) en hoe de moslimvertegenwoordiging (en de institutionele actoren ervan) in België precies werkt.

De één-pot-nat-oplegging van het multiculidee aan het onderwijs

De bevolking moet namelijk overtuigd gemaakt worden dat het bij elkaar brengen van totaal verschillende culturen kan en moét, alsook dat de optelsom ervan uitsluitend tot een positief resultaat leidt. Een cultuur kan en mag zich dan ook niet op zichzelf ontwikkelen, maar moét zich vermengen in het geheel, zodat men uiteindelijk een soort ‘mengcultuur’ bekomt waar iedereen maar tevreden mee moet zijn. Dat deze ‘mengcultuur’ even inhoudsloos is als de daarmee geopende doos van Pandora, hoeft geen betoog.

Het was dan ook geen wonder dat alle politieke partijen tegen de invoering van aparte moslimscholen waren.² Deze scholen, een uiting van culturele zelfontwikkeling zonder bemoeienissen van de mengpotdoctrine, betekenen een ramp voor de multiculturele samenleving. Dat deze scholen uiteindelijk zouden eindigen als de katholieke scholen is ook vrij onwaarschijnlijk, getuige de nog steeds heersende drang om de eigen cultuur te plaatsen boven de andere (wat eigenlijk verboden is door Jozef De Witte en zijn CGKR, maar die valt uiteraard alleen de autochtonen daarmee lastig).

De aandachtige lezer begint zich dan af te vragen hoe het dan zit met de katholieke scholen en de joodse scholen. Uiteraard moet er niet gevreesd worden dat het katholieke net een gebrek heeft aan een ‘sociale mix’, maar de joodse scholen, waar enkel Joden worden toegelaten, zouden dan toch consequent moeten opgedoekt worden? Met andere woorden, waarom altijd die moslims aanvallen als de Joden al jarenlang hetzelfde doen zonder dat er ook maar één politieke partij die praktijken aanklaagde?

Slechts enkele politici durven consequent deze lijn door te trekken en hen terugvinden is een zeer moeilijke opdracht. Ergün Top (CD&V)³ bijvoorbeeld durfde het eind juni 2009 aan met volgende woorden:

“Ik heb altijd gepleit tégen aparte scholen, zoals bij de Joodse gemeenschap het geval is, want dat bemoeilijkt de integratie. Maar steeds meer mensen beginnen in die richting te denken.”

Maar hij is één van de weinige moslims in CD&V die zo’n gewaagde uitspraken durven uiten. Toeval of niet, maar hoe hoger het postje dat politici hebben, hoe gelijklopender de meningen met de partijtop. Veli Yüksel, de excuusallochtoon van CD&V voor de Vlaamse parlementsverkiezingen, heeft het volgende te zeggen met steun van parlementslid Hilal Yalcin (CD&V) en senator Nahima Lanjri (CD&V):

“Het resultaat van dit alles nu is dat de moslimgemeenschap in Antwerpen weer het zware wapen boven haalt: de oprichting van moslimscholen. Er is in ons land een lange traditie van vrij onderwijs, er zijn onder meer joodse scholen en Freinetscholen. Op zich hebben we absoluut geen probleem met de oprichting van moslimscholen, maar dat mogen geen getto’s worden. In Nederlandse moslimscholen zien we dat dat niet evident is.”⁴

Met andere woorden, het oprichten van moslimscholen leidt tot segregatie en wordt het integratiebeleid ernstig ondermijnd. Ware toppolitici durven het echter niet zo duidelijk te stellen:

“Ik doe geen a priori uitspraak over de vraag of een moslimschool de integratie belemmert.  Maar wanneer de aanleiding tot de oprichting van zo’n school een hoofddoekendebat is, heb ik er geen goed gevoel bij.”⁵

Er wordt vaak, ter ondersteuning van de argumentatie tegen het oprichten van aparte moslimscholen, verwezen naar de moslimscholen in Nederland, waarover premier Balkenende zei:

”Eigen islamitische scholen en organisaties kunnen in de huidige omstandigheden ‘een gevangenis van achterstand’ zijn”⁶

Hiermee bedoelde hij dat, in tegenstelling tot de christelijke zuilen door de eeuwen heen, de islamitische emancipatie en integratie niet zal bevorderd worden door eigen scholen op te richten en de facto op zichzelf een gemeenschap te organiseren. Dat er islamitische scholen bestaan in Nederland die actief de integratie willen verhinderen en andere culturen of godsdiensten minderwaardig vinden aan de eigen cultuur, kon Nederland ontdekken via merkwaardige getuigenissen van niet-islamitische leerkrachten in die desbetreffende scholen:

”In de pauzes moesten we apart eten,” zegt Metsemakers. ”Wij mochten niet hetzelfde begroet worden als moslimonderwijzers, niet met het woord salem, vrede, want niet-moslims kunnen niet weten wat vrede is. Andersdenkenden worden bestempeld als ongelovig.”⁷

”Ik had een tijdbalk getekend en daarop de belangrijkste gebeurtenissen van een aantal geloven vermeld. Ook had ik rond Kerst grachtenhuizen met lichtjes in de klas laten zetten om iets te vertellen over het feest rond het licht zonder het speciaal over Kerstmis te hebben. Dat werd me verboden.” Het ergste, zo zegt Metsemakers, vond ze nog dat ze de opdracht kreeg de kinderen te vertellen dat het christendom afgeschaft zal worden.⁸

Uiteindelijk eiste zelfs de PVDA dat de school desnoods zou worden gesloten⁹, maar uiteindelijk is het niet zo ver gekomen. Wel werd er een deel van de subsidie (5 %) van de school afgenomen wegens ‘gebrekkig burgerschaps- en integratieonderwijs’. Het was wel een vrij uitzonderlijke beslissing aangezien nooit eerder een school werd bestraft om die redenen.¹⁰ Maar vreemd genoeg zijn zo’n redenen wel belangrijk genoeg om subsidies in te trekken, maar het bewijs van ‘slechte onderwijskwaliteit’ daarentegen kan niet leiden tot een subsidiëringsvermindering.¹¹ En dat lijkt ons toch een heel vreemde mentaliteit. Een school moet dus kennelijk eerder geneigd zijn om onze toekomstige generatie te indoctrineren over de wondere wereld van de multicultuur in plaats van hen kennis en kunde bij te brengen?

Scholen blijken dus geen leercentra meer te zijn ter ontwikkeling van het kind, maar een zoveelste manier om de multiculturaliteit te promoten. Op géén enkele manier werd de vraag gesteld, laat staan overwogen, om te bekijken of scholen waarin één cultuur wordt gepromoot ertoe kunnen leiden dat het gemiddeld prestatievermogen per leerling omhoog gaat. Nochtans wordt het antwoord jaarlijks gegeven door het katholiek onderwijs, dat elke keer weer bewijst dat katholieke scholen gemiddeld betere prestaties behalen dan het Gemeenschapsonderwijs. Nu deze echter overspoeld gaan worden door moslima’s in de hoop hun geloof (en hoofddoek) met hun onderwijs te combineren, is de kans groot dat dat niveau drastisch zal dalen. Cultuurconfrontaties herleiden tot cultuurcompromissen zijn nefast voor de ontwikkeling van een gemeenschap.

Islamitische tegenstand tegen de één pot nat: salafisme?

Twee jaar geleden waarschuwde de dienst nog voor de toenemende invloed van salafistische imams op Nederlandse moslims. Die waarschuwing werd niet gedaan omdat ze opriepen tegen geweld, maar omdat die geestelijken met hun afwijzing van de westerse samenleving de integratie van moslims tegenwerkten.¹²

Het hoofddoekenverbod is natuurlijk enkel de druppel geweest die de emmer deed overlopen. De islamitische gemeenschap was al een hele tijd nijdig over de beperkingen die hun hun cultuur werd opgelegd, bijvoorbeeld dat jongens en meisjes samen in een klas zitten, terwijl de islam seksuele segregatie bepleit). Het recente hoofddoekenverbod is voor de gelovige moslims een zoveelste teken aan de wand dat hun geloof wordt beperkt en hun identiteit wordt geschaad. Deze mensen pleiten dan voor de oprichting van scholen waarin hun geloof centraal komt te staan, zonder ‘inmenging’ van andere normen en waarden die de hunne niet zijn, laat staan voor hen aanvaardbaar. Mensen als imam Taouil vertegenwoordigen dat standpunt en gezien de media-aandacht die hem te beurt vel, stond volgens onze multiculturele politici de ‘reputatie’ van de gehele moslimgemeenschap op het spel. Toen hij dan ook begon te pleiten voor aparte islamscholen, was het hek uiteraard helemaal van de dam. De rest van het verhaal is bekend: hij werd geviseerd, gediaboliseerd en beschouwd als “en kleine extremistische minderheid die geen algemene steun geniet in de moslimgemeenschap”.¹³

Wijzelf zijn voorstander van moslimscholen. Niet omdat we de islam zo’n fantastische godsdienst vinden, maar wel omdat mensen zo kunnen kiezen voor hun eigen culturele waarden en niet verplicht meer worden om deel te nemen aan de mengcultuur waarin hun eigenheid zeer wordt geschaad. Een hoofddoekenverbod opleggen maar tegelijkertijd eisen dat ze moeten heropgevoed (‘geïntegreerd’) worden tot een wazige ‘diverse’ identiteit is zeer hypocriet te noemen.

Het vertegenwoordigingsmechanisme van de moslimgemeenschap: een zoveelste poging tot mengcultuur faalt

Imam Taouil Nordine is momenteel voorzitter van de Algemene Raad van de Belgische Moslims, hierna gemakshalve de Moslimraad genoemd. De Moslimraad wordt democratisch verkozen en alle moslims hebben stemrecht. Deze Moslimraad (68 leden) kan 17 van zijn leden verkiezen om de Moslimexecutieve (het ‘uitvoerend orgaan’ dat de imams en islamleraars aanstelt) te vormen. De overheid kan echter een veto stellen tegen bepaalde naar voor gebrachte leden van de Moslimexecutieve . Dat klinkt in theorie allemaal simpel (grof gezegd is de Moslimraad het ‘Parlement’ en de Moslimexecutieve de ‘Regering’ van de moslims¹⁴), maar na jaren praktijk is de gehele constructie onwerkbaar gebleken.

Na heel wat sukkelen, zag men in 2005 hoop, toen de nieuwe verkiezingen voor de Moslimraad plaatsvonden.¹⁵ Er was daar echter zo weinig enthousiasme voor dat de verkiezingsresultaten perfect kunnen worden beschouwd als niet legitiem, laat staan representatief voor de gehele moslimbevolking in België.¹⁶ Ook de ‘oververtegenwoordiging’ van Turkse verkozenen in die Moslimraad was een probleem voor de Marokkaanse moslims¹⁷, ook al waren ze met een stuk meer kandidaten afgekomen voor de verkiezingen.¹⁸ Politica Boussakla (LDD) wou de Moslimraad toen al gewoon afschaffen.¹⁹ Het orgaan dat alle Belgische moslims moest vertegenwoordigen, nam dus al geen te beste start. Kwam daar nog bij dat deze organen (vooral dan de Moslimexecutieve) keer op keer vervielen in chaos en niet-bestuur. In 2007 werd het gehele bestuur van de Moslimexecutieve verdacht van valsheid in geschrifte en fraude in het algemeen²⁰ (uiteindelijk zou enkel de Franstalige ondervoorzitter dhr. Kissi worden vervolgd²¹). Het onderzoek sloeg echter zo’n diepe wonden dat van de Moslimexecutieve uiteindelijk nog maar 10 van de 17 leden zouden overblijven.²² De overgeblevenen zouden het echter niet kunnen redden en uiteindelijk zouden 23 leden van de Moslimraad (waaronder ook heel wat leden van de Moslimexecutieve) er gewoon de brui aan geven.²³ Op 14 maart 2008 werd er dan een volledig nieuw bestuur van de Moslimexecutieve samengesteld.²⁴

Vreemd genoeg nam de Belgische regering geen of amper maatregelen om voornoemde wantoestanden op te lossen. Sterker nog, voormalig Minister van Justitie Jo Vandeurzen stelde na het ontslag van 23 leden van de Moslimraad letterlijk dat de Belgische regering enkel bevoegd is voor de Moslimexecutieve en niet voor de Moslimraad.²⁵ Met andere woorden, Taouil hoeft zich in de Moslimraad geen zorgen te maken over de overheid, behalve wanneer hij zich kandidaat zou stellen voor de Moslimexecutieve²⁶. Niet alleen dat, Taouil is er ook nog in geslaagd om voorzitter van die Moslimraad te kunnen blijven tot 2015, dit omdat die Moslimraad in 2005, via een ‘reglement van interne orde’, heeft gesteld dat de verkozenen voor die Raad een mandaat van 10 jaar in plaats van de gewone termijn van 5 jaar zullen krijgen.²⁷ Dat reglement was bedoeld om de eerdere schandalen (van voor 2005) het hoofd te bieden. Dictatuur instellen om de crisis te bestrijden, als het ware.

Waar is de Moslimexecutieve in het hoofddoekendebat?

Als vertegenwoordigend orgaan van de moslims zou men toch op zijn minst verwachten dat niet Taouil maar Ugürlu (huidig voorzitter van de Moslimexecutieve) het voortouw zou nemen? Er was echter geen spoor van hem te bekennen tijdens de mediahetze over deze pure islamitische kwestie waar geheel de moslimgemeenschap werd geviseerd. Terwijl Taouil altijd en overal ter plaatse was om zijn mening te uiten, kwam er welgeteld één persbericht van de Moslimexecutieve over het hoofddoekenverbod.²⁸ Het was niet eens terug te vinden in de kranten, geen enkele keer werd de arme man geïnterviewd en nochtans is hij dé vertegenwoordiger van de moslimgemeenschap en niét Taouil, die gewoon de ‘voorzitter is van het parlement’. Enkel zijn profileringsdrang, de honger van de media naar sensationele uitspraken en het onbegrijpelijk stilzwijgen van Ugürlu hebben ertoe geleid dat ongeveer geheel Vlaanderen ervan uitgaat dat hij dé moslimman is.

Die desinformatie over het gezag van Taouil en zijn misbruik van zijn titel om te doen alsof hij dé moslimgemeenschap vertegenwoordigt, rechtvaardigt uiteraard niet dat de Staatsveiligheid erbij moest geroepen worden om iemand als Taouil als een extremist te bestempelen. De manier waarop even terzijde latend, valt de strategie wel te begrijpen. Iemand als Taouil is in theorie een machtig man en hijzelf weet dat maar al te goed. In de praktijk kan je je echter maar moeilijk als ‘vertegenwoordiger van de moslims’ voordoen als je weet dat er slechts 45.000 van de 400.000 Belgische moslims voor je parlement hebben gestemd, dat je met 1.000 (van de toen 400.000 moslims!) stemmen al voldoende ‘legitimiteit’ had om in de Moslimraad te zetelen en dat 3.620 stemmen het hoogste aantal was voor een kandidaat.³⁰

Conclusie: laat moslims met rust!

Het feit dat de Moslimexecutieve, na vele jaren van bestaan, nog steeds geen succes kent bij de moslimgemeenschap, toont aan dat het implementeren van een ‘westerse verworvenheid’ in een cultuur die zo’n ‘verworvenheden’ niet aanvaardt, niet mogelijk is tenzij gedwongen. Dat laatste zou echter ‘racistisch’ zijn, dus zijn constructies als deze gedoemd om te mislukken.

Een goede raad aan de moslimgemeenschap: sticht die eigen scholen maar. Onze politici zijn toch te laf om er iets tegen te (durven) ondernemen, ook al zouden ze het zo graag willen. Let echter wel op voor de schoolinspecties en de boetes die je kan krijgen omdat je de mengcultuurtheorie niet naleeft. Maar slechts 5% subsidies minder valt in zekere zin nog mee als dat de prijs is om je cultuur te mogen behouden…

Geschreven door Erik Langerock

———————————————