————-
http://www.katholieknieuwsblad.nl/archief/Boeken/2009/3/20/H%C3%A4resie_der_Formlosigkeit._Die_R%C3%B6mische_Liturgie_und_ihr_Feind

Zoals in 1968 de Culturele Revolutie in China uitbrak onder inspiratie van Mao, zo brak die in de katholieke Kerk uit onder paus Paulus VI. Onder dekmantel van het Tweede Vaticaans Concilie – maar veelal in strijd daarmee – werd de landstaal in de liturgie ingevoerd, keerde de priester het gezicht naar het volk en ontving men de communie op de hand. Nog altijd maken de ‘maoïsten’ in de Kerk de dienst uit. De ‘cultureel revolutionaire’ bisschoppen blijven de oude ritus verbeten vervolgen. Dat zegt de 59-jarige Duitse schrijver Martin Mosebach in zijn bundel opstellen over ‘de Romeinse liturgie en haar vijand’, waarmee hij in 2007 de belangrijkste Duitse literatuurprijs won, de Georg-Büchner-Preis.

Mosebachs betoogtrant is kalm en erudiet, maar zijn aanklacht is vernietigend. Nooit in de geschiedenis zag men zo’n schouwspel van nodeloze zelfverwoesting als de katholieke Kerk van onze tijd. Mosebach stelt wel enige hoop op Joseph Ratzinger, die hij als een van de weinige ‘wijzen’ beschouwt. Inmiddels weten we dat Mosebachs hoop in vervulling is gegaan. In hetzelfde jaar dat diens boek met de hoogste literaire prijs werd bekroond, vaardigde Benedictus XVI het motu proprio Summorum Pontificum uit (7 juli 2007), waarin de oude liturgie in haar rechten werd hersteld.

In dit opzicht is Mosebachs boek alweer gedateerd. Maar toch alleen daarin. Verder weerspiegelt het een liturgisch gevoel dat je uitgestorven waande. Mosebach prijst de Orthodoxie als een Kerk die de liturgie zuiver bewaart. Zij is een voorbeeld voor haar katholieke zuster, die gegijzeld wordt door modernisten. “Heden preken weliswaar ook de katholieke priesters in het Duits, maar de liturgie als geheel, de antwoorden en ook de liederen en gebedsformules moet een deel van ons eenvoudige volk nog altijd in het Latijn prevelen”, klaagde Alfred Rosenberg in zijn Mythus des zwanzigsten Jahrhunderts. Het nazisme is een modernistische beweging geweest, aldus Mosebach veelbetekenend. En opnieuw treffen we hier de onlangs in KN besproken gedachte die ook ten grondslag ligt aan Thomas Manns Doktor Faustus: Maarten Luther is de aartsketter geweest. Niet alleen in religieus opzicht, ook cultureel begint bij hem een heilloze ontsporing van de Duitse geschiedenis.

Men vorme over dit alles zijn eigen mening. Zonder Mosebach in alles gelijk te willen geven, ik zou geen boek kunnen noemen dat de Kerk meer kan bewegen tot bezinning waar zij mee bezig is, dan dit.

Martin Mosebach, Häresie der Formlosigkeit. Die Römische Liturgie und ihr Feind. Uitg. Hanser, 250 pp., geb., € 21,50, ISBN 978 3 446 20869 8.

Vermits je je moet inschrijven voor de wekelijkse column van Dinoscopus, vind je de brief – mocht je daar interesse voor hebben – niet terug op Google, maar als je “Courrier de Tychique – Cardinal Lienart” intikt, wordt je op je wenken bediend.