Aanzet tot een nieuwe nationale beweging
januari 11, 2010 2 commenterenDeze tekst richt zich tot alle onafhankelijke denkers, alle nationale krachten met sociale inslag die op dit moment in hun potentieel geblokkeerd worden door een verstarde beweging. Deze tekst is in geen geval een handvest of manifest, maar uitsluitend een aanzet tot bevrijding van het immobilisme. Alle individuen en groeperingen die zich in deze roeping kunnen vinden, mogen deze tekst overnemen, mits integraal en ongewijzigd gelaten. Opdat zij elkander mogen vinden in hun gezamenlijke overtuiging!
Sedert jaren heerst er bij verschillende elementen binnen ‘de nationale beweging’ een wil tot verandering. Het gaat hier om degenen die de nationale strijd vanuit een invalshoek bekijken die in eerste instantie van een sociale grondslag getuigt, eerder dan van historisch flamingantisme. Het is deze stroming die inmiddels over heel Europa geldt, maar hier onder de dominantie van een beweging van (maatschappelijk voorbijgestreefd) cultureel-historisch grievenflamingantisme gebukt gaat. Het zijn zodoende vrije nationale krachten, zij die niet door partijpolitiek of familiale invloed actief worden, maar uit sociale en nationale overtuiging en deze twee onlosmakelijk als verbonden beschouwt.
Het grootste ongeluk voor deze elementen was dat ze zich slechts oppervlakkig en onsamenhangend konden uitdrukken. Deze individuen hebben getracht hun oprechtheid te vereenzelvigen met een beweging die zichzelf beperkingen heeft opgelegd ten bate van elementen waarmee ze zich ten onrechte identificeert. Deze poging tot integratie was begrijpelijk: de nationale krachten maken immers de nationale kracht, zo dacht men tenminste.
Het enige resultaat hiervan was een activisme zonder politieke ziel, een schizofrene situatie die vooral de leugen ten bate kwam, alsof men een soort morele plicht tot eenheid “van de beweging” dient te dragen. Deze poging was een dwaalspoor, niet meer. Willen we losbreken van deze positie, dan is het onderkennen van deze huidige situatie een eerste vereiste.
Nieuwe positionering
Na jaren meegetrokken te zijn geweest moeten de sociale en nationale krachten nu concluderen dat een eigen positionering de eerste voorwaarde voor een noodzakelijk eenheidsfront van vrije nationale krachten zal zijn. Immers, enkel door eigen positionering kan gebroken worden met de oppervlakkigheid en verdeeldheid en gezien de verhoudingen zal deze enkel door controverse tot stand kunnen komen. Of we nu willen of niet, we zullen genoodzaakt zijn over spreekwoordelijke lijken te gaan eer een eigen identificatie – en daardoor een eigen politieke slagkracht – mogelijk wordt.
Laat het duidelijk zijn: men bekomt deze slagkracht niet door de oude wegen van eenheid binnen een gecorrumpeerde beweging te blijven bewandelen. Deze wil tot behoud is het summum van verwarring, een verwarring die leidt tot zich dag na dag bezighouden met het zinloze achterhoedegevecht dat de voorbijgestreefde nationale beweging zich toegeëigend heeft. Men dient hier hooguit zekere partijbelangen mee, iets dat zeker niet gezien moet worden als het verdedigen van de belangen van een kiezersgemeenschap.
Daaraan heeft het dan ook ontbroken bij deze nationale krachten, het vertrouwen in de eigen bekwaamheid. Het is dan ook altijd de makkelijke weg geweest de wil tot verandering te bevredigen met intern activisme, wat haast nooit verder raakte dan romantische Sehnsucht. Bij hoge uitzondering wist zich dit nog eens door te zetten tot een (steriel) rebels artikel of (gecontroleerde) radicale voordracht, die hoe dan ook aan de essentie voorbij ging en nooit van enige (blijvende) consequentie was. Dit was ook vele malen eenvoudiger dan waar het geweten toe opdraagt: inhoudelijke positionering scheppen en deze consequent doortrekken naar buiten toe.
Men had de keuze tussen inhoud zonder actie of actie zonder inhoud. Beide wegen waren inconsequent, beide wegen zijn beproefd en te licht bevonden. Men speelde verwarring in de hand en men doet dat nu nog, waarbij de interne twisten, de stormen in de (bier)glazen, nog niet eens aangekaart zijn. Honderden radicalen hebben zo jarenlang deelgenomen aan demonstraties zonder thema dan wel thema’s zonder demonstratie. De kansen op een echte alternatieve politieke beweging, een echte sociale en nationale stroming, zijn zo systematisch verspeeld geweest. De radicale stroming van het nationale spectrum is op deze manier monddood gemaakt en gemarginaliseerd.
Een zware dobber is het te erkennen dat de bovenbeschreven problematiek de structurele tekortkomingen aan de basis blootleggen. Immers, wat is de huidige werking van de nationale beweging? In het beste geval gaat men een of twee maal per jaar bussen of plakken, waarna in het allerbeste geval een paar geïnteresseerden zich aanmelden. Demonstraties bevredigen wellicht een innerlijke nood tot opstand, maar van inhoudelijke overtuigingskracht wordt geen blijk gegeven. De impact van zowel de bewegingswerking als de pers over dit naar buitentreden onder zowel de bevolking als de beweging zelf geeft meer blijk van algemene desinteresse (daarvoor hoeft dat nog niet eens sympathie te zijn) dan een geactualiseerde stroming. Het gebrek sedert decennia aan werkelijk massale opkomst bij demonstraties (wat gezien de aangekaarte thema’s toch altijd de bedoeling moet zijn geweest) is hier nog wel het meest doorslaggevend argument. Men heeft de vrije nationale krachten tot beroepsdemonstranten gemaakt, verplicht elk weekeinde naar een andere actie, demonstratie dan wel herdenking te reizen. Men construeerde voor de radicalen een mini-universum dat van 20u.30 tot 23u. duurt en waar geen haan naar kraait. Activisme is verworden tot niet meer dan aanwezigheid op deze veel te talrijke bijeenkomsten. Deze vaststelling valt niet te ontkennen.
De afgelopen jaren vonden, ondanks de ontoereikendheid van de nationale beweging, steeds meer vrije nationale krachten de weg naar het activisme. Wat deze hebben mogen meemaken, legt de gehele mistoestand bloot: een gebrek aan conceptueel kader om zinvol en naar bekwaamheid te integreren binnen de beweging. Zonder overtuigd te zijn van de bekrompen idealen van een voorbijgestreefde beweging werden deze er dan op uit gestuurd om achtergestelde standpunten te verkondigen, die niet de hunne zijn.
De schuld hiervan ligt niet bij deze mensen, maar wel degelijk bij een beweging die hen uitbuit als nuttige idioten, hen maakt tot goedgelovige romantici en hen aan kettingen legt door taboes en beperkingen. Dit alles ten bate van de verdere uitholling van het nationaal ideaal tot een populistische schizofrenie.
Vandaag staan deze krachten op het punt (door) te breken in het politieke landschap, in de eerste plaats door te erkennen dat de zwaartepunten vandaag geheel anders liggen dan men op dit moment stelt binnen de oude nationale beweging. Zonder deze noodzakelijke ommezwaai zal aan het zinloos geploeter van zogezegd onafhankelijke organisaties en verenigingen niets veranderen. Dit is de nieuwe positionering welke aan de basis van de nieuwe nationale beweging zal liggen. Veel bekwame en oprechte krachten en kansen zijn ons bij gebrek aan deze positionering al verloren gegaan, thans zal het niet blijven duren. Het is de plicht van de vrije nationale krachten zich voortaan als dusdanig te positioneren om zo een tegengewicht te bieden voor de zinloze integratie welke de oude nationale beweging oplegt. De mate waarin huidige organisaties en verenigingen van de oude nationale beweging mee gaan in de nieuwe positionering zal vooral bepalend zijn voor hún toekomst, nog meer dan voor de toekomst van deze nieuwe positionering zelf.
Nieuwe verantwoordelijkheid
Een vrije nationale kracht zijn vraagt van het individu activistisch initiatief en zelfdiscipline. Dit is het alternatief voor waar men nu toe opgedragen wordt binnen de oude beweging. Nationaal zijn betekent niet speelplaatsen oprichten waar men naar believen in een persoonlijke illusie zich nationaal kan voelen! De zogeheten politieke vrijheid binnen de beweging is niet meer dan een vrije keuze tussen gemarginaliseerd binnen vier muren zichzelf belachelijk maken en geconformeerd aan de verstarring naar buiten treden via gecorrumpeerde partijen en hun aanhangsels. Toegegeven, déze vrijheid wordt ten volle geboden binnen de nationale beweging! Loftoespraken over vervlogen tijden, ja, romantische toneelopvoeringen, jazeker, maar waag het niet te streven naar verdere ontwikkeling, actualisering en verbreding van de politieke strijd. Waag het niet er mee naar buiten te komen! De bewegingsvrijheid wordt kunstmatig beperkt tot onverantwoordelijkheid ten voordele van de ‘stockholders’ en ten nadele van de ‘stakeholders’. En de beurscrash nadert!
Toen de vrije nationale krachten zich tot activisme wendden binnen de oude beweging, werd er niet bij stil gestaan of het ook werkelijk gericht was op de actuele vragen. De uitbouw van een politieke protestcultuur kon zo geblokkeerd worden door een artificieel gevoel van vrijheid en rebellie op de barricaden te construeren, terwijl het in feite slechts om zinloze achterhoedegevechten ging.
Dit artificieel gevoel werd en wordt in stand gehouden door een van de gevaarlijkste fenomenen voor oprechte nationale krachten: pseudo-ideologen! Deze hebben in het verleden altijd gebruik kunnen maken van de verwarring door het vullen van dezelfde wijn in nieuwe zakken. Ze laten zich profileren in hoedanigheid A of titel B zonder zich voor een politiek doel in te zetten. Vooral te betreuren vallen daarin de nuttige idioten die zich op deze manier voor de kar laten spannen van nog minder bewonderenswaardige figuren, die altijd wel een vorm van persoonlijk belang te behartigen hebben op die manier. Er heerst dan ook geen bewust verdedigingsmechanisme tegen deze praktijk, waardoor de gevaren die hierin verborgen gaan niet waargenomen worden. Wel integendeel, iemand die reageert wordt al snel voor ophitser, doordrammer of muggenzifter uitgescholden, al zijn diens argumenten nog zo geldig. Het dulden van dit fenomeen is echter de doodsteek voor de ernst van de nationale beweging en dus van de serieuze poging tot uitbouw van deze beweging. Het is de verantwoordelijkheid van de vrije nationale krachten de wanpraktijken onbeschaamd aan te kaarten, ongeacht hoe men daarop reageert. Van koudwatervrees kan nu geen sprake meer zijn!
Nieuwe mentaliteit
De vrije nationale krachten dienen daarom een kritische, onafhankelijke mentaliteitswijziging door te maken, waarbij in principe geen partij, geen kiezersgemeenschap, geen vereniging en geen organisatie centraal staat. Ze veronderstelt de verantwoordelijkheid en de constructieve wil die noopt tot individuele consequentie en eerlijkheid naar buiten te dragen. Of organisaties en individuen hier een plaats binnen verdienen (of zelfs een voortrekkersrol) is een keuze die gemaakt wordt volgens een oordeel of deze tot een meerwaarde binnen de nieuwe positionering zowel in eigen omgeving als nationaal leiden kan. Andere overwegingen zouden voor de totstandkoming van de nieuwe nationale beweging niet mogen tellen. Het naar eer en geweten beantwoorden van deze collectieve roeping, enkel dat kan leiden tot een eenheidsfront.
Het is hier net zo belangrijk onafhankelijk te denken als dit onafhankelijk denken niet tot einddoel te laten vervallen. Politiek activisme – het opofferen van vrije tijd en geld – vraagt inhoud en verstand. Vrije nationale krachten werken niet voor, maar juist DOOR een nationale GROEPering alsook een lokale GROEP. Ze werken door constructieve overkoepelende initiatieven of ze werken helemaal niet. Ze werken door lokaal activisme of ze werken helemaal niet. Organisaties – lokaal en nationaal – die aan deze roeping beantwoorden, dienen tot meerwaarde van deze beweging en elke twist tussen organisaties en individuen valt dan ook volledig buiten de kwestie, zeker als de oude beweging zich er nog eens in moeit. De nieuwe nationale beweging doet principieel niet aan belangenbehartiging, het zijn de vrije nationale krachten die de beweging maken en het is de beweging, lokaal en nationaal, die hun slagkracht mogelijk maakt. (Een deel van) de oude beweging, die hier blijkbaar niets van moet weten, kan dan ook best mee gebroken worden. Hic et nunc staan we aan het einde van een voorbijgestreefde beweging, het heeft geen zin uit sympathie voor hun koppigheid tijd te verspillen aan hun doodsstrijd. Dit zou pure bezigheidstherapie zijn!
Subjectiviteit (egotripperij, versplintering…) hindert de constructieve uitbouw van de nieuwe nationale beweging, ze wordt enkel misbruikt voor de meerdere eer en glorie van de verkeerde elementen. De oude beweging stelt sedert decennia het ego boven het doel, dat volledig uit het zicht verloren is gegaan. Daarom mag gesteld worden dat we in de toekomst geen revolutionair nationaal alternatief tot de zege kunnen brengen wanneer we niet beginnen met de fundamentele fouten in eigen rangen in vraag te stellen en de moed op te brengen deze radicaal en compromisloos uit te bannen! Om dit te verwezenlijken dient de juiste mentaliteit te primeren, het dient de nieuwe beweging te typeren!
Het komen tot een nieuwe nationale beweging door continue arbeid, door consequent en verantwoordelijk handelen, dat moet de vrije nationale krachten kenmerken. Pseudo-intellectuelen die ons zoet willen houden, zijn er inmiddels meer dan genoeg. Deze dienen door het ontwikkelen van spontane verdedigingsmechanismen met de grond gelijk gemaakt te worden. Wanneer deze hun mond ook maar bewegen, moet onmiddellijk gereageerd worden om aan te tonen dat hun woorden in werkelijkheid enkel de achtergestelde belangen en standpunten dienen. In het land der blinden is éénoog koning, laat ons dan ook de beide ogen openen en de éénogigen van hun troon stoten.
De nieuwe nationale beweging mag dan ook niet vervallen in een pseudo-nationaal schijnverzet. Vrije nationale krachten moeten komaf maken met alle pseudo-intellectuelen en -ideologieën. Er is geen nood aan opgepoetste redeneringen die het activisme enkel herleiden tot dezelfde onbelangrijke achterhoedegevechten die de beweging vandaag in een steriel immobilisme voor de echte kwesties blokkeren. Het is daarom ook zeer belangrijk dat aan de grondslag van de nieuwe nationale beweging een basis van nieuwe ideeën komt, een waarachtig alternatief dat de oude beweging van antwoord dient en de strijdpunten voor de nieuwe bepaalt. Zoals iemand ooit zei, kan er zonder revolutionaire theorie geen revolutionaire beweging zijn. De intellectuele strijd van de nieuwe nationale beweging is gelukkig al goed opgeschoten, de afgelopen jaren is op dit vlak veel vooruitgang geboekt. Het zal nu zaak worden deze als dusdanig te erkennen en zonder schroom uit te dragen als het nieuwe alternatief. De nieuwe nationale beweging vraagt een raamwerk waarbinnen de strijd tegen het heersende systeem kan plaatsvinden. Ze vraagt een inhoudelijke consensus om het nationale alternatief weer zichtbaar te maken! De idee heeft pas succes als ze breed en openlijk gedragen wordt door alle vrije nationale krachten en daarin zo onderscheidend mogelijk naar buiten treedt tegenover de oude ideeën. Het geweten moet toch op zijn minst tot deze intellectuele eerlijkheid nopen!
Nieuwe kracht
Een vrije nationale kracht zijn is geen leeg begrip, het is een principe. Het principe stelt een mentaliteit voorop welke voor het nationale strijdt en naar het herstel hiervan streeft. Het gaat niet om de verheerlijking van strategieën, ideologieën of subculturen. Wie zich ‘vrij’ noemt en daaronder een soort vergunning verstaat voor het mogen dragen van symbool A of B, heeft de les niet goed begrepen. Wie zich ‘vrij’ noemt en toch meteen weer vervalt in (verhoudingen tussen) groepering/persoon A of B heeft zich de mentaliteit niet eigen gemaakt. Het dient geen vluchtige wind te zijn welke door een gebrek aan verbinding en continuïteit enkel negatief kan uitvallen. Het is de nieuwe Noordenwind, continu, consequent, krachtig en onderscheidend. Zichzelf als ‘vrij’ definiëren betekent niet vrijgesteld zijn van verbindingen, net zo min als vrij van verplichtingen. Integendeel, het betekent de verplichting om de eigen kracht binnen een verbonden eenheidsfront te laten gelden door oprechtheid van eer, wil en geweten!
Nieuwe beweging
Het moet duidelijk zijn dat deze mentaliteit een noodzakelijk wapen is om te ontsnappen aan het slop waar de vrije nationale krachten nu in vastzitten. Het is echter niet het heilmiddel om de nationale strijd te winnen! Er moet uit de hierboven beschreven mentaliteit een nieuwe binding tussen gelijkgezinden komen. Deze binding dient in de eerste plaats informeel te zijn om onze politieke slagkracht te verhogen, maar ze moet onmiddellijk doelgericht de handen ineenslaan om de gelijkgezinden van vorming en actie te voorzien, die de uitbouw een compleet en onderscheidend gestalte geeft. De weg mag nooit het doel zijn! Uitsluitend met regionale werking komt men er niet. Uitsluitend met nationale werking komt men er niet. Uitsluitend met actie komt men er niet. Uitsluitend met intellectuele strijd komt men er niet. Uitsluitend met nieuwe profilering binnen de oude beweging komt men er nooit! Een nieuwe mentaliteit leidt tot een nieuwe eenheid, die zo door uitkristallisering van de actie en de idee gestalte geeft aan een nieuwe nationale beweging. De nieuwe nationale beweging is ons streefdoel en niets minder dan dat!
Conclusie
Vrije nationale krachten moeten elkander opzoeken. Ze moeten de politieke slagkracht zelf verhogen en een alternatief tegenover de vastgelopen beweging durven aanvaarden. Men moet niet verbaasd zijn dat de organisaties waarin zij reeds jaren actief zijn geweest hier vaak niet positief tegenover staan. Vrije nationale krachten weten wie aan de top van deze organisaties zetelen en zij weten waar hun belangen liggen, welnu, laat hen daar dan ook achter met hun belangen! Ga voor nieuwe scholing, nieuwe media, nieuwe campagnes, ga voor lokaal basisactivisme en nationale frontvorming, maar laat degenen die het daar niet mee eens zijn achterwege! Hun belangen zijn niet die van de nieuwe nationale beweging, vrije nationale krachten laten zich slechts leiden door geweten en wil tot verandering.
De vrije nationale krachten willen door samenwerking, continuïteit, inhoud en nieuw politiek activisme de nieuwe nationale beweging gestalte geven en haar slagkrachtig maken. En zij zullen dit verwezenlijken met alle individuen en verenigingen die zich daarin kunnen vinden!
Voor een nieuwe nationale beweging!
Vrije Nationale Kracht
Dit artikel verscheen in Confiteor!, jg.1, nr.1, Winter 2009-2010
De B.U.B. is sinds 2002 zo’n vrije nationale beweging. Wij zijn wel Belgisch-unitaristisch natuurlijk. Het taalfederalisme is een verloren zaak.
Dat klopt volledig, maar de B.U.B. heeft behalve naambekendheid nog niets kunnen realiseren en het ziet er ook niet naar uit dat dat in de nabije toekomst zal gebeuren.
Los daarvan dient natuurlijk ook de heersende neoliberale doctrine en iedere vorm van partijpolitiek verworpen te worden om resultaat te kunnen boeken.