Moeten we vrouwen verplichten om ze voltijds te doen werken?
januari 9, 2010 3 commenteren
Het moet een schokkende conclusie geweest zijn. Ondanks het feminisme dat sinds de jaren ’70 de vrouw heeft bevrijd van haar traditionele rol en geborgenheid van het gezin, ondanks de talrijke mogelijkheden die vrouwen krijgen aangeboden om het aanrecht te verlaten en hogerop te klimmen op de arbeidsmarkt en zelfs ondanks het feit dat ze door quota in zowel parlement als overheid met open armen (moeten) worden ontvangen, zijn vrouwen niet gelukkiger dan toen ze aan de haard zaten vastgeklonken.1
Er zouden dus nog maatregelen moeten worden genomen om vrouwen weer even gelukkig te maken dan voor de jaren ’70. Eén manier zou zijn dat vrouwen nog steeds geen kans hebben om de échte topjobs te krijgen en het “maar” moeten doen met de “minder uitdagende” functies. Daarom moeten er dus quota komen op zulke topjobs bij de bedrijven, gecontroleerd door Vadertje (of
Moedertje?) Staat.2 Hieronder wil ik, met behulp van feiten en recente onderzoeksresultaten door specialisten ter zake, aantonen waarom zo’n quota niet gewenst zijn. Zowel voor de vrouw als voor de maatschappij. Het hoofdargument: vrouwen willen gewoon die topfuncties niét.
Deeltijds werken als de normaalste keuze
Dat vrouwen veel vaker gaan voor deeltijds werk, zeker wanneer ze een gezin hebben, is voor hen de normaalste zaak van de wereld. Het aantal vrouwen die dan ook voltijds werken, is dan ook vrij laag, zeker in vergelijking met mannen. De cijfers zijn dan ook frappant: 49,1% van de loontrekkende vrouwen werkt deeltijds, dit tegenover 4,1% van de mannen!3
Toch lijkt het alsof al die deeltijds werkende vrouwen als het ware zouden worden gedwongen om zo’n positie in te nemen. Er worden dan ook tal van maatregelen voorgesteld die vrouwen de “mogelijkheid” zouden moeten bieden om toch maar voor het voltijdse avontuur te gaan. Zo krijgen we vaak te horen dat mannen vaker en langer hun vaderschapsverlof moeten nemen, kinderopvang in het algemeen gratis moet worden en ook het “traditioneel” idee, dat vrouwen voor de kinderen zorgen, zou moeten veranderen.
Het argument dat vrouwen wél voltijds zal werken als ze gratis kinderopvang zouden krijgen, is dankzij Marike Stellinga tot een fabeltje herleid. Welgeteld 95% van de vrouwen stelt dat ze niet voltijds zouden werken als gratis kinderopvang zou worden aangeboden. Er is gelukkig nog meer nodig dan extra centjes om moeders hun kind 5 dagen op rij in een crèche te doen stoppen…
Ook het idee dat vrouwen alleen maar deeltijds zouden beginnen werken omdat ze een gezin hebben, kan met feiten worden weerlegd. Zo kiezen 28,4% van de loontrekkende vrouwen die geen gezin moeten onderhouden in Vlaanderen ervoor om deeltijds te werken.4 Daarnaast toont recent onderzoek in Nederland5 aan dat veel vrouwen er andere redenen op nahouden om deeltijds te werken dan het feit dat ze kinderen hebben. Ze zijn gewoon tevreden met wat ze hebben.6
Zijn quota dan de oplossing?
Men zou zich allereerst, terecht, kunnen afvragen waarom quota van 40% vrouwen moet opgelegd worden bij topfuncties, als maar 50,9% van die vrouwen voltijds werken (tegenover 95,9% mannen). Lijkt dit niet eerder op discriminatie ten opzichte van de man, die het dankzij deze “emanciperende” maatregel het nu onevenredig moeilijker zal hebben om aan de top te geraken?
Is het daarnaast wel wenselijk voor de vrouwen zelf?7 Allereerst zijn ze tevreden met hun deeltijdse baan en willen ze om allerlei redenen hun voltijdse carrière graag opgeven. Waarom ze (en hun werkgevers) dan quasi verplichten om hen tot voltijdse werknemers over te schakelen? Of is enkel een voltijdse baan een toegangsticket tot eeuwig geluk?
En tot slot, wat doen we met de vrouwen die wél de top hebben bereikt zonder quota en enkel op basis van hun kwaliteiten zijn geschikt bevonden om die positie te bekleden? Hoe voelen zij zich wanneer ze op een dag moeten toezien hoe vrouwen in het bedrijf worden gesleurd om de overheden de feministen tevreden te stellen? Selectie louter op basis van sekse, de discriminatie is niet ver te zoeken, ook voor hen.8
Geschreven door Erik Langerock
1 http://www.hln.be/hln/nl/37/Psycho/article/detail/872973/2009/06/02/Vrouwen-ongelukkiger-dan-ooit.dhtml
http://bpp.wharton.upenn.edu/betseys/papers/Paradox%20of%20declining%20female%20happiness.pdf
2 http://www.volkskrant.nl/economie/article522095.ece/FNV_Quotum_vrouwen_in_topfuncties
http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=772I7QVO
3 http://www.rosadoc.be/joomla/index.php/kwesties/arbeid-zorg/vlaamse_cijfers_over_arbeid-zorg_-_rosadoc.be.html
4 http://www.rosadoc.be/joomla/index.php/kwesties/arbeid-zorg/vlaamse_cijfers_over_arbeid-zorg_-_rosadoc.be.html
5 Waar driekwart van de vrouwen deeltijds werken!
6 http://www.mt.nl/experts/1917629/Vrouwen_w illen_niet_meer_werken.html
7 http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=7E2IKM4P
8 http://www.managersonline.nl/nieuws/7179/nederlandse-vrouw-voelt-niets-voor-quota-topfuncties.html
Ik ben resoluut enige vorm van quota’s.
Uw eerste bron: HLN.
En wat met al die mannen die onder maatschappelijke druk niet deeltijds durven gaan werken?
Komt dat door de ‘maatschappelijke druk’ of eerder door een eenvoudige afweging die men binnen een gezin maakt?
Mij lijkt het toch wel zo dat als men binnen een gezin de keuze maakt dat 1 van de ouders deeltijds gaat werken, dat men onderling zal afwegen en overleggen wie van beiden dat zal zijn. De ‘maatschappelijk gangbare regel’ zal daarbij één van de overwegingen zijn, maar niet de enige. Er zijn ook de financiële zaken, persoonlijke overwegingen, opleidingsniveau, … .
Algemeen bekeken ben ik van mening dat quota’s voor groepen van werknemers (of dat nu vrouwen, mannen, allochtonen, gehandicapten, … zijn maakt niet uit) écht wel ongewenst zijn. De juiste persoon op de juiste plaats – degene met het beste profiel en de beste competenties moet de job krijgen. Langs de andere kant zijn er in veel bedrijven ook nog altijd veel vooroordelen en vriendjespolitiek. Ook langs die kant moet men dus inspanningen leveren.