Vandaag begint de Vasten
februari 17, 2010 Geen commentaren
Vandaag begint de kerkelijke Vasten of de Veertigdagentijd. Met Aswoensdag krijgen we een askruisje. In het evangelie zegt Jezus over de Vasten: “Trek geen somber gezicht… was je gezicht en zalf je hoofd!” (Mt. 6:17). Loop er dus blijgezind en feestelijk bij als je vast!
Jezus Christus zag de mens als goed en ging dan ook met zondaars aan tafel: onze zondigheid is dus géén belemmering voor Zijn goddelijke vriendschap. Het Rijk Gods is volgens Paulus “gerechtigheid, vrede, vreugde en liefde door de Heilige Geest”. Daarbij heeft hij het over alledaagse problemen: het is dus geen ver-van-ons-bed-show. Ook Jezus zei: “Het Rijk Gods is ophanden”: het is nabij en is bij ons mensen én in onze menselijkheid. Het is in ons eigen hart, als we ons maar openstellen voor Jezus’ evangelie. Dat behelst geen grootse spectaculaire dingen. Het is een nieuwe kwaliteit van leven en een nieuwe energiebron. De nabijheid van het Rijk Gods betekent dus dat het hier in ons ’stoffelijk’ leven te doen is.
En precies zo, zoals we zijn, worden we tot bekering opgeroepen. Tot het nieuwe leven van het Rijk Gods. En dat kan alleen maar geboren worden in ons, in een lang proces en met veel barensweeën ter wereld komen: als het in een vriendschaps- of liefdesrelatie heel moeilijk gaat, als men het in het gezinsleven niet meer ziet zitten, als een religieuze gemeenschap verstart en uitdooft, als een parochie vergrijst en teloorgaat, als een vereniging wegkwijnt, …
Kortom: als we hoe dan ook, hier of daar, in de penarie zitten, dan moeten we níet daarbuiten maar wél daarbinnen zoeken naar nieuw leven en beginnen met dat lange proces, met die ’oefenschool’ om met die andere vorm van bestaan, die andere kwaliteit van leven van binnenuit een begin te maken. Dan komt men eerst, zoals Jezus Christus, in de woestijn terecht: men valt op zichzelf terug. Want men weet niet waar eerst en hoe eerst aan te beginnen. Men staat nog ver van de harmonie en van die Geest van vreugde, vrede, liefde en gerechtigheid van Paulus, maar men wil daar naartoe. Als men de Vastentijd ernstig neemt, is het leven van moeite, pijn en tranen de plaats waar het nieuwe leven van het Rijk Gods kan ontkiemen. Nieuw leven betekent dat we het oude loslaten: alles wat is aangeslibd of ingesleten, alles waaraan we vastzitten, alle vastgeroeste gewoontes en eigenzinnige gedragingen.
Zo kunnen we zoals de wondervogel Feniks uit de Egyptische sage uit onze as herrijzen. ’Stof en as’ is onze menselijke conditie, onze situatie om hier en nu het Rijk Gods van Jezus te maken en dus het oude af te leggen en kiemen van het nieuwe verrijzenisleven te zaaien. Eenmaal onze ’bekering’ begonnen is, komt het Rijk Gods nabij in ons en is de tijd vervult van het nieuwe, het echte authentieke eigenlijke ’eeuwige’ leven. De Veertigdagentijd is een opgang naar Pasen.
K.V.
