Gezinshereniging op onze kosten
maart 12, 2010 1 commentaarTerwijl het aantal verzoeken tot gezinshereniging blijft stijgen en worden goedgekeurd – in 2008 waren dit er 30.997, een stijging van 13 % ten opzichte van 2007[1] – en het grootste deel ervan wordt aangevraagd door Belgen of EU-onderdanen (23.468 aanvragen), is het Europees Hof van Justitie blijkbaar van mening dat het nog beter kan.
Zo stelde het recent dat een minimuminkomen, d.i. dat de aanvrager in staat moet zijn om zelf de gezinshereniging te kunnen financieren, géén voorwaarde mag zijn om een aanvraag tot gezinshereniging toe te staan of te weigeren.
Dit is beslist in de zaak C‑578/08 op 4 maart 2010.[2] In deze situatie was dhr. Chakroun, een Nederlandse Marokkaan die leeft van een uitkering, in protest gegaan over een beslissing van de Nederlandse regering om zijn Marokkaanse bruid (waarmee hij in Marokko was getrouwd) te verbieden aan gezinshereniging te doen. Dit omdat dhr. Chakroun leefde van een uitkering en dus niet het minimuminkomen had om aan gezinshereniging te mogen doen.[3]
Het Europees Hof beslist daar dus anders over. EU-landen mogen dus geen inkomensvereisten opleggen aan landgenoten of EU-inwoners die met niet EU-inwoners aan gezinshereniging willen doen. Met andere woorden, zij die op een uitkering leven (en dus genieten van de sociale zekerheid op onze kosten), mogen zonder problemen nog extra gezinsleden erbij halen die dus ook leven van uitkeringen.
Niet alleen dat besliste het Hof. Ook eist het dat de EU-landen geen (juridsich) onderscheid meer mogen maken tussen gezinsvorming en gezinshereniging.[4] Gezinshereniging (het bij elkaar brengen van een al bestaand gezin) zou dus op dezelfde manier behandeld moeten worden als gezinsvorming (het naar België halen van personen met het oog op een gezin te vormen).[5] Met andere woorden, dhr. Chakroun moest geen moeite doen om eerst in Marokko te trouwen om zijn bruid tot Nederlandse te maken.
Men kan zich dus afvragen wat voor gevolgen dit zal hebben voor onze samenleving en onze sociale zekerheid. De economisch niet actieve burger moet in België alvast niet meer bewijzen dat hij over voldoende bestaansmiddelen beschikt om aan gezinshereniging te doen.[6] Ondertussen proberen meerdere EU-landen zo goed mogelijk de steeds groeiende instroom aan immigranten te beperken. Zo is er in België nog steeds de leeftijdgrens van 21 jaar en moet men eerst aantonen om over een ziekteverzekering te beschikken en soms ook over een degelijke woonvestiging (die nu uiteraard kan vergoed worden door een uitkering en/of sociale huisvesting). Toch is het letterlijk dweilen met de kraan open.
De beslissing om tegen 2050 nog eens 60 miljoen immigranten op te nemen in Europa krijgt bij deze wat meer kans op slagen.[7]
Erik Langerock
[1] Nav een parlementaire vraag van Leen Dierick (CD&V), http://www.cdenv.be/actua/nieuws/leeftijdsgrens-en-integratietraject-bij-gezinshereniging-door-belgen
[2] http://curia.europa.eu/jurisp/cgi-bin/form.pl?lang=nl&alljur=alljur&jurcdj=jurcdj&jurtpi=jurtpi&jurtfp=jurtfp&numaff=C-578/08&nomusuel=&docnodecision=docnodecision&allcommjo=allcommjo&affint=affint&affclose=affclose&alldocrec=alldocrec&docor=docor&docav=docav&docsom=docsom&docinf=docinf&alldocnorec=alldocnorec&docnoor=docnoor&radtypeord=on&newform=newform&docj=docj&docop=docop&docnoj=docnoj&typeord=ALL&domaine=&mots=&resmax=100&Submit=Rechercher
[3] In Nederland is (was) de regel dat men minstens het minimuminkomen moet verdienen eer men recht heeft op gezinshereniging.
[4] http://www.elsevier.nl/web/Nieuws/Europese-Unie/259765/EU-Kansarme-importbruid-weren-mag-zo-maar-niet.htm
[5] In de meeste landen wordt aan gezinsvorming strengere voorwaarden opgelegd dan bij gezinshereniging.
[6] http://www.vmc.be/thema.aspx?id=489#EU
[7] http://www.kasper-gent.org/2009/12/60-miljoen-nieuwe-immigranten/
Ik denk dat zolang mannen hiertegen niet in formatie optreden het probleem niet opgelost geraakt.
Binnenkort zullen, we zoals in Duitsland, filmen kunnen bekijken over de problemen van de”nieuwelingen”. Op de Berlinale hebben Turken hun film,turks gesproken, voorgesteld die uiteraard hard bejubeld werd. Nu kunnen de Duitsers in de filmzalen ervaren hoe problematisch het leven voor Turken in Duitsland wel is. Nochtans bestaat daarvoor een zeer eenvoudige oplossing: terug naar het thuisland. Turken hebben in Turkije geen integratieproblemen en Turks spreekt daar praktisch iedereen. En om hun kulturele eigenheid voor wat betreft hun rechtloze en geslagen vrouwen hoeven we ons verder geen zorgen meer te maken. We moeten ons daar vooral verder niet mee bemoeien.