Interview met Michel De Keukelaere
juni 16, 2010 Geen commentaren
KASPER-Gent was bijzonder aangenaam verrast bij het vernemen dat een aantal Belgische studenten de handen in mekaar geslagen had om naar analogie met de Marsen Voor Het Leven in andere landen ook in België zo’n Mars op poten te zetten. Wat was het dat studenten samenbracht rond dit thema en hoe groeide daaruit de organisatie Studentencollectief Mars Voor Het Leven?
Het is vooral onze deelname aan de Marsen in Parijs (jaarlijks in januari) en Amsterdam (jaarlijks in december) die ons inspireerde. We behoren tot een generatie studenten die de abortuswet hebben overleefd. Velen van ons zijn ongeveer even oud als deze wet en mogen dus van veel geluk spreken om hier te zijn. Wij vonden dat er iets moest gebeuren in België, we zijn verbaasd dat er zo weinig gedaan wordt tegen de cultuur van de dood. Er zijn momenteel ongeveer 18.000 abortussen per jaar en (bijna) niemand verheft zijn stem voor het ongeboren kind. Het pro-life gedachtegoed komt nooit aan bod in de media. De enige optie was de straat op te gaan voor diegenen het zelf niet kunnen. Dit is niet zomaar een discussiepunt: dit gaat over leven of dood van onze generatie. Dit moet de studentenrevolutie van de 21ste eeuw worden!
Wat is de rol van de vereniging Jongeren Voor Het Leven/Jeunes Pour La Vie bij dit alles geweest? En wat voor organisatie is dit?
Jongeren Voor Het Leven is een van de organisaties die deel uitmaakt van het Studentencollectief Mars Voor Het Leven. We hebben hulp gekregen van verschillende organisaties, maar Jongeren Voor Het Leven was echt geweldig! Deze organisatie is ontstaan in 1980 en heeft als doel het menselijk leven te verdedigen vanaf de conceptie tot aan zijn natuurlijke dood. Jongeren Voor Het Leven houdt elk jaar conferenties en heeft een studentenhuis in Louvain-la-Neuve.
Kunt u uzelf kort voorstellen?
Ik woon in Gent, ben 21 jaar en heb mijn humaniora gevolgd aan het Sint-Barbaracollege. Na deelname aan de Wereldjongerendagen in Keulen in 2005 ben ik katholiek geworden. Daarna volgde ik een Bachelor in de Rechten aan de Université de Namur, in het bisdom van Mgr. Léonard. Daar ben ik in contact gekomen met studenten die een pro-life krant uitdeelden op de campus. Momenteel doe ik mijn Master aan de KULeuven. Voor mijn masterscriptie analyseer ik de eugenistische stromingen in de eerste helft van de 20ste eeuw. Margaret Sanger (1879-1966), stichter van IPPF (International Planned Parenthood Federation), ligt aan de basis van de diverse abortuswetgevingen vanaf de jaren 1960. In mijn functie als organisator van de Mars Voor Het Leven hebben vooral Moeder Theresa – “Any country that accepts abortion is the poorest of the poor” – en Johannes Paulus II een belangrijke rol gespeeld.
Waarom hamerde de organisatie er zo sterk op dat de deelnemers aan de Mars geen vlaggen e.d. mochten meedragen? Op de Marsen Voor Het Leven in andere landen is dit namelijk wel toegestaan.
We hebben gekozen voor een apolitieke en pluralistische mars. Vlaamse, Waalse of Belgische vlaggen zouden voor onenigheid kunnen gezorgd hebben bij het pro-life publiek. We willen dat iedereen zich verenigd voor het ongeboren leven en andere zaken er buiten houdt. De pro-life beweging in België (als die al bestaat …) is al zo verdeeld, daarom besloten we geen tekens/symbolen toe te laten om vanuit alle hoeken zoveel mogelijk volk naar de Mars te lokken. En mét succes! Het belangrijkste is het ongeboren kind en de moeders beschermen.
Jullie onderhouden ook contacten met de organisatoren van de Marsen Voor Het Leven in andere landen. Steunden ze jullie ook bij deze eerste Belgische Mars en/of wisselden jullie ervaringen uit?
In het buitenland droomt men al jaren van een (Europese) Mars in Brussel. De verantwoordelijken uit Amsterdam, Berlijn en Parijs steunden ons voluit. In maart kwam er ook steun uit Spanje, Italië, Ierland en de Verenigde Staten. Dit was een heel belangrijke factor in het welslagen van de Mars. Wij hebben deelgenomen aan de Marsen in Amsterdam en in Parijs om te kijken hoe ze het daar doen. Het zijn deze Marsen die er ons toe aangezet hebben om hier hetzelfde te organiseren. Na vergelijking en reflectie hebben we een formule uitgedoktert voor Brussel inzake de vorm van onze Mars.
Hoe evalueren jullie deze eerste Mars Voor Het Leven in ons land, o.a. inzake bezoekersaantal, de leugens in de media (die jullie standpunten slechts deels weergaf en het bezoekersaantal in hun berichtgeving met 70% verminderde) en de reactie in politiek & maatschappij (is de boodschap overgekomen)?
Wij zijn heel tevreden, zo’n succes voor deze eerste editie hadden we nooit verwacht: er waren ca. 2.500 deelnemers en de Belgische Kerk heeft deze Mars openlijk gesteund. Wij bedanken Aartsbisschop Léonard en Mgr. Warin, hulpbisschop van het bisdom Namen-Luxemburg voor hun deelname.
Wat de media betreft, waren de leugens voorspelbaar. De Mars zal zijn vruchten voortbrengen op lange termijn. De pro-dood media is erg geschrokken van het succes van onze Mars Voor Het Leven en heeft daarom gelogen over het aantal deelnemers. In andere landen kan men hetzelfde fenomeen observeren. In Frankrijk bijvoorbeeld had de media het in 2005 over amper 2.000 deelnemers, terwijl er in werkelijkheid 10.000 aanwezigen waren. In januari 2010 waren er 20.000 manifestanten in Parijs (met voor het eerst de steun van 27 bisschoppen) en sprak de pers over 5.000 deelnemers …
Gaan jullie deze Mars Voor Het Leven vanaf nu jaarlijks organiseren en/of komen er eventueel bijkomende acties?
De volgende Mars is gepland op zondag 27 maart 2011! Wij hebben de ambitie om hiervan HÉT pro-life evenement van het jaar te maken. Naast de Mars moet er ook gewerkt worden aan het professionaliseren en uitbouwen van de verschillende verenigingen voor het leven: nieuwe websites, informeren, sensibiliseren, de opvang van vrouwen in nood uitbreiden, …
Wat vinden jullie van de deelname van Mgr. Léonard aan de Mars Voor Het Leven?
Sinds de abortuswet van 1990 heeft de Kerk de gelovigen – die de oproep van Paus Johannes Paulus II in zijn encycliek Evangelium Vitae proberen te beantwoorden – in de steek gelaten. De deelname van de Aartsbisschop is dan ook een ware doorbraak en wij zijn hem heel erg dankbaar. Zijn deelname is tevens een aanmoediging voor de buurlanden: in Frankrijk weigert bijvoorbeeld kardinaal Vingt-Trois van het bisdom Parijs de Mars te steunen. Zonder de Kerk is de pro-life beweging niets. De twee hangen samen, pro-life zijn is eerst en vooral een spirituele strijd.
Tijdens de Mars reden er trams gewoon door de Mars en werd ook het Justitiepaleis afgezet door de politie. Hadden jullie met manifeste onwil van het Brusselse stadsbestuur te kampen?
Dat viel eigenlijk goed mee. De politie had blijkbaar instructies gekregen van hogerhand om ons maar een deel van de straat te geven. Dit is natuurlijk onaanvaardbaar!
Alle Europese volkeren zijn zichzelf al decennia aan het uitmoorden met o.m. abortus. Overal doen zich bijgevolg enorme geboortentekorten voor. Ziet u eigenlijk nog wel enige hoop om tot een kentering te komen in deze gelegaliseerde Europese zelfuitroeiing? Want veel tijd rest de Europese volkeren niet meer, zeker niet als we er ook nog de factor niet-Europese massa-immigratie bij betrekken.
De anti-natalistische politiek kan Europa fataal worden. De kentering moet nu komen! Maar er is hoop: in heel Europa neemt deze generatie het voortouw, overal groeien er initiatieven om de doodscultuur een halt toe te roepen, het postabortussyndroom is steeds beter bekend, de abortuscentra vinden geen dokters meer om abortussen uit te voeren, … In Amerika zal het niet lang meer duren voordat abortus weer verboden zal worden. En dan zal het snel gaan: net zoals de slavernij zal hier ook een einde aan komen.
Wat vond u tot slot van de divergente reacties bij de zich christelijk noemende studentenverenigingen in Gent op deze eerste Mars Voor Het Leven? Sommigen lieten weten “er intern over verdeeld te zijn en daarom niet te willen deelnemen”, terwijl anderen “om een ruimer [sic!] draagvlak te creëren” een vereniging wilden uitsluiten van het propagandavoeren voor deze Mars. KASPER-Gent was daardoor helaas de enige studentenvereniging die én de Mars onvoorwaardelijk steunde én geen exclusieven stelde.
Het Studentencollectief Mars Voor Het Leven vindt het onbegrijpelijk dat studentenverenigingen die zich christelijk noemen deze Mars niet steunen. Men durft op te komen tegen armoede, voor een beter leefmilieu, voor het voortbestaan van pinguins, … maar als het gaat om onze eigen kinderen en moeders, zwijgt men. Een maatschappij die zijn eigen kinderen doodt, is een maatschappij zonder hoop.
Voor de rest vinden wij het jammer als verenigingen uitgesloten worden. Maar het Studentencollectief Mars Voor Het Leven probeert zo weinig mogelijk positie in te nemen met als doel iedereen te verenigen.
Dit artikel verscheen in Confiteor!, jg.1, nr.2, Lente 2010
